با سلام 

              یه کلیپ خیلی خیلی باحال که به ( e-mil )ام اومده رو

              واسه شما گذاشتم حتما ببیند.     

              اینم اون کلیپ جالب و دیدینی با پاور پوینت  Download

             قاصدک برای همه دوستانش آرزوی موفقیت می کند. ( دنیا به کا م تون باشد )

                                                                 Fardiyn_m@yahoo.com

   ديروز همه چيز بي رنگ بود

   نگاه ها جور ديگري بود

   حرف ها طور ديگري بود

   محبت ؛ عشق ؛ عا طفه معني اش را از دست داده بود

   زيبايي فصول را احساس نمي کردم

   اميد در وجودم کمرنگ شده بود

   کسي را باور نداشتم  به کسي اعتماد نداشتم

   اما امروز با تمام وجودم تمامي زيبايي ها را حس مي کنم

   شکوفايي و شادابي بهار آواز پرندگان را ؛

   گرماي پر حرارت تابستان را

   رنگ هاي شاد برگهاي  پاييزي

   خش خش برگها زير پاهايم

   گويي با من حرف مي زنن

   با تمام وجودم احساس مي کنم

   و زيبايي هاي فصل زمستان که منتظرم

   با اولين بارش برف روي زمين

    روي برفها راه بروم

    و به سکوت اين فصل گوش بدهم

     در آن روز يک آدم برفي براي خودم خواهم ساخت

     و آدم برفي را همراز و هم صحبت خودم قرار خواهم داد

    بدونه هيچ اعتراضي

    درد دل هاي تمام روزهاي بي کسي ام را برايش

    خواهم گفت

    و تا موقعي که دوام دوستي ما از بين نرود

    آن را براي خودم ؛ خوده خودم نگه مي دارم

    و مي دانم با تمام شدن اين دوستي

    روزهاي خوشه منم به پايان خواهد رسيد

    با ذوب شدن آدم برفيم تمامي رازها و حرفها يم

    نيز با او در خاک مدفون خواهم شد

    وکسي رازم را نخواهد دانست

 و من به زندگي ام ادامه خواهم داد

    و تلاش مي کنم تا زنده بمانم

     و منتظر خواهم شد تا لحظه اي فرا رسد

    که دوباره به زندگي بر گردم

           با تشکر

            شاد موفق و سلامت باشین

 Ghasedak

     کلاغ لکه ننگی بود بر دامن آسمان و وصله ای نا جور بر لباس هستی

     و صدای همواره نا موزونش  خراشی بود بر صورت.

     با صدایش نه گلی میشگفت و نه لبخندی برلبی می نشست. او خودش را دو ست نداشت و بودنش  

        را . 

     کلاغ از همه گله داشت ، فکر میکرد در دایره قسمت نا زیبای تنها ، قسمت اوست.

     غمگینانه گفت : کاش خداوند این لکه سیاه را از هستی میزدود و با لهایش را می بست تا دیگر 

     آواز نخواند 

     خدا گفت: با صدایت فرشته ها به وجد می آیند ، سیاه کوچکم ! بخوان فرشته ها منتظرند.

     بخوان برای من ، این منم که که دوستت دارام سیاهیت را و خواندنت را .

     و کلاغ این بار عشقانه ترین آوازش را خواند و جهان زیبا شد.

با سلام

 

زماني كه انسان جوان است موجودي است بسيار صادق اما در عين حال نادان و احساسي.اگر

 

دوست بدارد صادقانه عشق مي ورزد و تمام وقت و وجودش را صرف عشقي مي كند كه در

 

مقابلش قرار مي گيرد و در مقابل انتظار دارد به او نيز اينچنين عشق ورزيده شود اما چنين نمي

 

شود،بنابراين يك حس شكست كامل به او دست مي دهد مثل كسي كه خانه اي بسازد اماناگهان با

 

يك زلزله يا حادثه اي مشابه همه انچه ساخته شده،كامل يا غير كامل،فرو بريزد  تنها با اين تفاوت

 

كه براي عاشق ما انچه در هم مي ريزد يك مجموعه خيالي زيبا در ذهن اوست.

 

ذهن يك جوان عاشق زشتي دنياي بيرون را كه با زيبايي همراه است نمي بيند بنا براين صادقانه و

 

عاشقانه دنيايي شيرين و زيبا با اجرهاي خيالي در درون مي سازد و انگاه براي بقاي اين دنياي

 

خيالي مي خواهد همه چيز و همه كس در بيرون به گونه اي رفتار كنند كه نظم خيالات او به هم

 

نخورد اما واقعيت در بيرون از ذهن بسيار متحرك،بسيار متغير و بسيار ازادتر و مستقلتر از انچيزي است كه ذهن يك جوان بتواند حتي تصورش را هم بكند.

 

پذيرفتن اين واقعيت كه دنياي بيرون خيلي قوي و در عين حال مستقل از ذهن انسان است بسيار

 

دردناك است زيرا درك اين حقيقت اصلا خوشايند دنياي خيالي و پر از مهر و وفاي يك جوان نيست

 

اما از طرفي گريز از اين حقيقت تنها موجب درد و رنج بيشتري خواهد شد زيرا جوان با عدم قبول

 

ان باز دنياهاي خيالي مي سازد و باز شاهد ريزش اين دنياها با كمترين تكاني از بيرون مي شود و

 

نهايتا جوان مانند يك رنج كشيده نا اميدانه در گوشه اي كز مي كند غافل از اين كه خالق اصلي

 

تمامي اين نوع رنجها خود او بوده است نه كسي ديگر.....درك اين حقيقت باعث مي شود كه جوان

 

به مرور پوسته ذهني و خيالي خود را بشكافد و متواضعتر و قانعتر از گذشته به حقيقت اطراف اقرار كند و در عين حال به نوعي بلوغ عقلي دست پيدا كند.

 

هر انساني تنهاست اما جوان در ابتداي زندگي اش اين را درك ويا قبول نمي كند بنا براين براي

 

فرار و درهم شكستن تنهايي اش در گير عشقهاي پيوسته و مكرر مي گردد و اين كار را به صورت

 

نا خود اگاه انجام مي دهد و هر بار كه شكست مي خورد با تنهايي دردناك انساني خود روبرو مي

 

شود اما به خاطر رنج اور بودن اين حقيقت بزرگ، از ته دل مي گريد و حتي گاها خود را مي كشد

 

چون نمي داند هميشه تنهاست خود را به تنهايي محكوم مي كند وچون نمي داند دنياي بيرون

 

لزومي ندارد بر طبق خيالات او عمل كند ان را به بي وفايي متهم مي كند......انسان تا زماني كه با

 

تنهايي خودش كنار نيايد نمي تواند واقع بين و در عين حال دوست خوبي براي خود و ديگران باشد

 

بنابراين هم خود وهم ديگران را رنج مي دهد واين كار را هم به خاطر هيچ انجام ميدهد اما متوجه

 

نيست  ...كسي كه از تنها يي اش مي گريزد ديگران را دوست خواهد داشت تا تنها يي اش را پر سازند و اين محبت وابسته و بسيار خطرناك است چه براي خود شخص و چه براي ديگران

 

 

** نكته اصلي* در عشق و يا عشقها پيدا كردن خود است نه خواستن و گرفتن ديگري،انساني كه

 

عاشق مي شود صرفنظر از شكست و يا پيروزي بايد بتواند خودش را پيدا كند،انسان بارها و بارها

 

عاشق مي شود و شكست مي خورد تا اينكه كاملا خودش را مي يابد  و انگاه ديگر عاشق نمي

 

شود زيرا كسي كه خودش را مي يابد به عشقي بيكران كه همواره و بي واسطه از درون مي

 

جوشد و يك خصلت انسانيست دست مي يابدعشقي كه بي توقع به همه،زيبا يا زشت،اشنا و يا نا

 

اشنا،انسان و يا حيوان،و...عرضه مي شوداما متاسفانه خيلي ها از رسيدن به خود باز مي مانند

 

زيرا همه توجه شان را معطوف رسيدن به ديگري مي سازند و خوشبختي خود را در بيرون از

 

خود مي جويند و نهايتا بر گورستان شكست عشقهايشان مي گريند و خود را با خاطرات عاشقي

 

اشان مشغول مي سازند غافل از اينكه حقيقت بزرگ در سينه انها منتظر يك توجه كوچك، بيرون امدن و زاييدن است.

کجا باید صدا سر داد؟

در زیر کدامین آسمان روی کدامین کوه؟

که در ذرات هستی ره برد طوفان این اندوه

که از افلاک عالم بگذرد پژواک این فریاد!

کجا باید صدا سر داد؟

فضا خاموش و درگاه قضا دور است

زمین گر آسمان کور است

نمی خواهم بمیرم با که باید گفت؟

اگر زشت و اگر زیبا اگر دون و اگر والا من این دتیای فانی را

هزاران بار از آن دنیای باقی دوست تر دارم

به دوشم گرچه بار غم توانفرساست

وجودم گرچه گردآلود سختی هاست

نمی خواهم از این جا دست بردارم!

تنم در تار و پود عشق انسانهای خوب نازنین بسته است

دلم با صد هزاران رشته با این خلق

با این مهر با این آب ماه

با این خاک، با این آب

پیوسته است

مراد از زنده ماندن امتداد خورد  و خوابم نیست

 توان دیدن دنیای ره گم کرده رنج و عذابم نیست  

هوای همنشینی با گل و سازو شرابم نیست

جهان رنجور و بیمار است

دو روزی را که بر بالین این بیمار باید زیست

اگر دردی زجانش برندارم ناجوانمردیست

نمی خواهم بمیرم تا مجبت را به انسانها بیاموزم

بمانم تا عدالت را برافروزم، بیفروزم

خرد را مهر را تا جا.دان بر تخت بنشاننم

به پیش فرداهای بهتر گل برافشانم

چه فردایی، چه دنیایی!

جهان سرشار از عشق و گل و موسیقی نور است

نمی خواهم بمیرم ای خدا!

ای آسمان!

ای شب!

نمی خواهم!

نمی خواهم

مگر زور است؟

      Fardiyn_m@yahoo.com                                          پیروز باشید***

سر منشا شعر ناب من الله است
چون اوست كه از درد دلم آگاه است
خوش عاقبت است هرانچه خوش آغاز است
آغاز سخن هميشه بسم الله است

*****

يادم هست يادت نيست

روز پاييز ي ميلاد تو در يادم هست
روزخاکستري سرد سفر يادت نيست

ناله ي نا خوش از شاخه جدا ماندن من
در شب آخر پرواز خطر يادت نيست

تلخي فاصله ها نيز به يادت مانده هست
نيزه بر باد نشسته ست و سپر يادت نيست

يادم هست يادت نيست !
خواب روزانه اگر در خور تعبير نبود

پس چرا گشت شبانه در به در يادت نيست ؟
من به خط و خبري از تو قناعت کردم

قاصدک کاش نگويي که خبر يادت نيست
يادم هست يادت نيست !

عطش خشک تو بر ريگ بيابان ما سيد
کوزه اي دادمت اي تشنه مگر يادت نيست؟

تو که خود سوزي ي هر شب پره را مي فهمي
باورم نيست که مرگ با ل وپر يادت نيست

تو به دل ريختگان چشم نداري بي دل
آن چنان غرق غروبي که سحر يادت نيست

  بار خدای من! تو شنونده اي قبل از اينكه من بگويم

وقتي دلت ميگيره .. وقتي دلت آواره ميشه .. وقتي هيچ سرپناهي نداري .. وقتي احساس ميکني توو هفت آسمون يه ستاره نداري ..

وقتي مي فهمي که دنيا با همهء قشنگيهاي زود گذرش فقط يه بازي بوده و تو بازيگرش ... وقتي چشات پُر از اشک هست و يه شونهء مهربون برا گريه کردن نداري ..کني .. او نوقت به دلت نگاه کن ، به خودت، به گذشته ات و به اتفاقها و عواملي که باعث اين اتفاق شده اند نگاه کن ...

اگر تونستي چيزهايي رو که بدست آوردي، ببيني،بفهمي و درک کني ... اونوقت تو برنده اي حتي اگر به ظاهر بزرگترين شکست زندگيت رو تجربه کرده باشي! چون با چيزهايي که بدست آوردي ميتوني آينده ات رو با پايه هاي محکمتر بنا کني ..

این حرف خیلی قشنگ و پر معنی

ر عوض چيزهايي که از دست دادي چي بدست آوردي ؟)

مثل من هرگز کسی عاشق نبوده
سوختن از عشق را لایق نبوده
از توام بر آتش و خاموشم از تو
تا نگوئی بر وفا صادق نبوده

-_-

هر چه میسوزم تو میگوئی کم است
قصه ام ورده تمامه عالم است
پس چرا آزردنم را دوست داری
حصرت و غم خوردنم را دوست داری ؟

-_-

هر چه را میخواستی از من بدست آورده ای

مرگه ( غرورم ) بس نبود که قصد ( جانم ) کرده ای
منکه دنیا را به پایت ریختم
زندیگیها را به پایت ریختم
من که با خوب و بده تو ساختم
آبرویم را به خاک انداختم
دیگر چه خواهی ؟

-_-

من که همچون بت پرستیدم ترا ....
هرکجا رفتم فقط دیدم تورا ....
با تمام گریه ها از دست تو ...
میشکستم بغض و خندیدم تورا ...

پس چرا آزردنم را دوست داری
حصرت و غم خوردنم را دوست داری ؟

 

                                                                          sabzbashid 

                                                                     Fardiyn_m@yahoo.com

درويشی قصه زير را تعريف می کرد:

يکی بود يکی نبود مردی بود که زندگی اش را با عشق و محبت پشت سر گذاشته بود.

وقتی مُرد همه می گفتند به بهشت رفته است آدم مهربانی مثـل او حتما ً به بهشت می رود.

در آن زمان بهشت هنوز به مرحله ی کيفيت فراگير نرسيده بود و استـقبال از او با تشريفات مناسب انجام نشد.

فرشته نگهبانی که بايد او را راه می داد نگاه سريعی به فهرست نام ها انداخت و وقتی نام او را نيافت او را به جهنم فرستاد.

در جهنم هيچ کس از آدم دعوت نامه يا کارت شناسايی نمی خواهد هر کس به آنجا برسد می تواند وارد شود.

مَرد وارد شد و آنجا ماند . . .

چند روز بعد شيطان با خشم به دروازه بهشت رفت و يقه فرشته نگهبان را گرفت و گفت:

« اين کار شما تروريسم خالص است! »

نگهبان که نمی دانست ماجرا از چه قرار است پرسيد:  چه شده ؟

شيطان که از خشم قرمز شده بود گفت:

« آن مَرد را به جهنم فرستاده ايد و آمده وکار و زندگی ما را به هم زده.از وقتی که رسيده

نشسته و به حرف های ديگران گوش می دهد و به درد و دلشان می رسد.حالا همه دارند در

جهنم با هم گفت و گو می کنند يکديگر را در آغوش می کشند و می بوسند.

جهنم جای اين کارها نيست! لطفا ً اين مَرد را پس بگيريد!! »

 وقتی قصه به پايان رسيد درويش گفت:

 « با چنان عشقی زندگی کن که حتی اگر بنا به تصادف در جهنم افتادی خود

شيطان تو را به بهشت بازگرداند! »

« با آرزوی موفقیت برای شما دوستان »(GHASEDAK) 

ازش پرسیدم چه قدر منو دوست داری؟

گفت به اندازه جوهر خودکارم

گفتم: خیلی نامردیچون جوهر خودکارت یه روز تموم میشه

لبخند زد وگفت؟خودکار من اصلا جوهر نداره.

نمی دانم چرا رسوا شد این دل  

غریب و بی کس تنها شد این دل 

نمی دانم چرا از ابر گریان 

نصیب ما نشد یک قطره باران 

نمیدانم چرا با من چنین کرد 

دل دیوانه را عاشق ترین کرد

نمی دانم چرا سبزی خزان شد 

وجود خنده ای بر ما گران شد 

نمی دانم چرا دلها شکسته 

زمین و اسمان از هم گسسته 

نمی دانم چرا من را فدا کرد؟

 shad bashid

fardiyn_m@yahoo.com

من ندانستم از اول كه تو بي مهــــر ووفايي
عهد نابستن از به كه ببندي و نپايي

دوستان عيب كنندم كه چرا دل به تو دادم
بايد اول به تو گفتن كه چنين خوب چرايي

شمع را بايد از اين خانه به در بردن و كشتن
تا به همسايه نگويد كه در خانه ي مايي

پرده بردار كه بيگانه خود اين روي نبيند
تو بزرگي و در آيينه ي كوچك ننمايي

عشق و درويشس انگشت نمايي و ملامت
همه سهل است تحمل نكنم بار جدايي

روز صحرا و سماع است و لب جوي و تماشا
در همه شهر دلي ماند كه ديگر بربايي

گفته بودم چو بيايي غم دل با تو بگويم
چه بگويم كه غم از دل برود چون تو بيايي

آن نه خال است زنخدان و سر زلف پريشان
كه دل اهل نظر برد كه سريست خدايي

تو مپندار كه سعدي ز كمندت بگريزد
چو بدانست كه در بند تو خوشتر ز رهايي

قاصدك! هان، چه خبر آوردی؟

از كجا، وز كه خبر آوردی؟

خوش خبر باشی، اما، اما

گرد بام و در من

بی‌ثمر می‌گردی.

انتظار خبری نيست مرا

نه ز ياری نه ز ديّار و دياری – باری

برو آن‌جا كه بود چشمی و گوشی با كس،

برو آن‌جا كه ترا منتظرند.

قاصدك!

در دل من همه كورند و كرند.

دست بردار ازين در وطن خويش غريب.

قاصد تجربه‌های همه تلخ،

با دل‌ام می‌گويد

كه دروغی تو، دروغ،

كه فريبی تو، فريب.

قاصدك! هان، ولی ... آخر ... ای وای!

راستی آيا رفتی با باد؟

با توام، آی! كجا رفتی؟ آی ...!

راستی آيا جايی خبری هست هنوز؟

مانده خاكستر گرمی، جايی؟

در اجاقی – طمع شعله نمی‌بندم – خردك شرری هست هنوز؟

قاصدك!

ابرهای همه عالم شب و روز

در دل‌ام می گريند.

عالمان دلشوره داشتند از ملاقات با خدا. روز و شب و شب و روز علم می اندوختند. زاهدان دلشوره داشتند از ملاقات با خدا. روز و شب و شب و روز زهد می اندوختند.عابدان دلشوره داشتند و عبادت می اندوختند.

جوانمرد اما دلشوره نداشت ، ذوق داشت و شوق داشت. پاکی جمع می کرد برای روز ملاقات. و می گفت : شما علم و زهد و عبادت جمع می کنید. من اما پاکی و بی باکی. زیرا که آن عزیز ، پاک است و بی باک.

قرن هاست که عالمان و زاهدان و عابدان و جوانمردان می آیند و می روند و ما همچنان نگاه می کنیم و نمی دانیم برای آن عزیز ، کدام عزیزتر است، علم و زهد و عبادت یا پاکی و بی باکی!

..... در زندگي تجربيات زيادي وجود دارد .

آيا تا به حال به عمق اين مطلب فكر كرده اي كه زندگي اتفاقي است كه تنها يك بار مي افتد ؟ در اين اتفاق هميشه ترديد ، انتخاب ، شادي و پشيماني به وقوع خواهد پيوست .

وقتي چيزي تا به حال اتفاق نيفتاده بنابراين دليلي هم ندارد كه انسان بتواند تشخيص دهد آيا واقعا كاري كه مي خواهد انجام دهد درست است يا نه ؟

اين بدين مفهمو نيست كه ما اصلا نادانيم ! بلكه صرفا آگاه نيستيم . پس ترديد ضمن اتخاذ يك تصميم امري طبيعي است . مثلا زماني كه بين خريد يك ماشين يا رفتن به يك مسافرت خارج از كشور ترديد داريم ، ممكن است هيچ ندانيم كه كدام يك از اين دو به ما لذت مي دهند ! بنابراين هيچ راهي به جز تجربه وجود نخواهد داشت .... اين يك تعبير آزادانديش در مورد « خود » است .

اينگونه اگر فكر كنيم شايد بيشتر به عصاره لحظات اجر بنهيم ! براي هر چيز شناختي وجو خواهد داشت و بايد قبل از انتظار شاد بودن خود را بشناسيم و به لذت شادي از خود دست يابيم . براي شاد بودن و يا احساس خوشبختي كردن جان گري معتقد است كه «ويتامينهاي ده گانه عشق » لازم است :

1 – ويتامين g1 : برخورداري از عشق و حمايت خداوند
2 – ويتامين p1 : برخورداري از عشق و حمايت والدين
3 – ويتامين f  : برخورداري از عشق و حمايت خانواده ، دوستان و يافتن سرگرمي
4 – ويتامين p2 : برخورداري از عشق و حمايت هم فكران و افراد ديگري كه اهدافي مشابه با شما دارند
5 – ويتامين s : برخورداري از عشق و حمايت خويش
6 -  ويتامين r : برخورداري از عشق و حمايت دردروابط صميمانه ،‌شراكت و روابط عاشقانه
7 - ويتامين d : برخورداري از عشق و حمايت نسبت به شخصي كه به ما وابسته است
8 – ويتامن  c: بخشش متقابل به دنياي خويش
9 – ويتامين w  : بخشش متقابل به دنيا
10 – ويتامين g 2 : عبادت در برابر خداوند
 
او اعتقاد دارد كه ضروريست همواره مراقب باشيم كه هيچ كدام از اين مخازن خالي نشود و هميشه مراقب باشيم كه تازماني كه نيازمند هر ويتامين نشديم لزوما ويتامين خاصي به ما شايد نخاوهد داد .

مثلا اگر صرفا به ويتامن r برسيم تا مدتي كه اشباع شويم زندگي ما بهشت خواهد بود اما وقتي نياز رفع شد در مورد ساير ويتامينها احساس تهي بودن مي كنيم !

مثلا وقتي كسي از محبوب يا همسر خود قهر كرده است ممكن است رفتن به سينما با دوستان خودش باعث شود شب كه به خانه باز مي گردد احساس كند كه در كنار همسرش احساس خوبي دارد گرچه قبل ازبيرون رفتم با او مشاجره نموده است . اين بيانگر اين مسئله است كه مخزن او از ويتامين f خالي شده بود !

به همه عشق بورز به تعداد کمی اعتماد کن و به هیچ کس بدی نکن
اسپنوزا

می خواهم عروسک وار زندگی کنم تا اگر سرم به سنگ خورد نشکشند تا اگر دلم را کسی شکست چیزی احساس نکنم تا اگر به مشکلات زندگی برخوردم بی پروا به آغوش صاحبم که دخترک کوچکی بیش نیست پناه آورم . اما نه ..... چه خوب است که همین انسان خاکی باشم اما سنگ به سرم نخورد کسی دلم را نشکشند و مشکلات مرا از پای درنیاورد

 

خدايي كه مي رقصد

خداي كهنه بسيار عبوس بود ، به همين دليل دنیا مريض احوال ماند .

نيچه آمد و مرگ خداي كهنه را اعلام كرد . چه خوب شد كه اين كار را كرد . اما زمان خداي زنده و تازه هنوز نرسيده است . به همين دليل جهان دچار بحران ارزش هاي انساني شده ، به همين دليل بحران هويت مطرح شده است . خداي ارزش هاي كهنه مدت هاست كه مرده . از زماني كه نيچه مرگ او را اعلام كرد ، صد و اندي سال مي گذرد .

سالكان ما بايد اعلام كنند كه خدا زنده است ! زمانه قرائت كهنه از او گذشته و قرائت تازه اي در راه است . پس از شبي دل آزار در تاريخ بشر ، خورشيد خداوندي ، طلوع تازه اي دارد . بي تريد ، كهنه پرستاني كه به  شب خو كرده اند ، تاب سپيده دم را ندارند و سد مي شوند . خداي آنها عبوس بود ، خداي تازه خندان است ، خداي خنده است ، خداي وجد و سرور است . خداي آنها به خنده هاي انسان حسادت مي ورزيد .

در تورات آمده : "من خدايي حسود هستم." خداي تازه حسود نيست ، بلكه خدايي است رحيم و رحمان و عاشق و معشوق ؛ خدايي است عشق آفرين ؛ اصلا خود عشق است . عشق او ، همه ي عشق هاي ديگر را در بر مي گيرد ، از عشق زميني تا نيايش آسماني . ايده ي خداي كهنه ، ضد زندگي بود ؛ خداي تازه حيات آفرين است . در ايده ي تازه ، خدا نام ديگر زندگي است ؛ شور زندگي است .

ما بايد ايده ي خداي تازه را در زمين بسط دهيم . اين ايده بايد به دنيا بيايد : سالكان اين حلقه ، زهدان اين ايده ي تازه اند . اين وظيفه اي خطير است ؛ انجام اين وظيفه ي شور انگيز ، بسيار مغتنم است . همواره به ياد داشته باش دين عبوس نيست ، دين شاد و سرخوش است ؛ دين بيشتر به آوازي مي ماند تا به قياسي منطقي . دين صراط است ، صراطي كه به خود منتهي مي شود ، در راه بودن هدف است ، نه به مقصد رسيدن . ديندار به دونده ي ماراتن شباهت ندارد كه رو به سوي مقصدي دارد ، ديندار به رقصنده اي مي ماند كه جايي نمي رود ، اما در هر حركت خود دنيايي از معنا و زيبايي مي آفريند . خدايي كه مي رقصد . رقصي كه نيايش است .

خداوند خلاقيت ناب است . او را آفريننده خواندن كفايت نميكند ؛ گويي او زماني آفريده است و اكنون از آفرينش دست كشيده است . مانند ساعت سازي كه ساعت ديواري اش را كوك كرده ، اكنون با فراغ بال لميده ، به حركت عقربه ها و رفت و آمد پاندول آن نگاه مي كند . خداوند ، خلاقيت ناب است . عالم ، مدام خلق مي شود . اين كه مي گويند او در شش روز جهان را آفريده است ، معنا ندارد . او هنوز هم مدام و لحظه به لحظه ، جهان را مي آفريند . در واقع ، آفريننده ، بدون آفرينش مدام ، آفريننده نيست . او شخص نيست . نيروي عظيم و جوشان و پرفيض آفريدن است . او ، نفس آفرينش است .

بنابراين ، اگر كسي واقعا خدا را بشناسد ، به نحوي شگفت انگيز خلاق مي شود . او دست به هر كاري بزند ، اصالت و ارزشي هنري در كارش هست ، زيرا خاستگاه كارهاي او خداي خلاق است . انرژي كارهاي او از فراسو مي آيد . اگر او آوازي بخواند ، در آواز او كيفيتي ويژه و استثنايي به گوش مي رسد . آواز او ، آواز صرف نيست ، آواز او تپش هاي قلب او را نيز در خود دارد . قلب او ، نه در سينه ، بلكه در آواز او مي تپد . او در آواز خويش نفس مي كشد ، آواز او نفس اوست . آواز او ، جان اوست . اگر او نقاشي مي كند ، نقاشي او ، نقاشي صرف نيست . او كسي نيست كه فقط به تكنيك كار احاطه دارد . او همه وجودش را در نقاشي اش مي ريزد ؛ همه ي وجود او رنگ مي شود و بر بوم مي نشيند .

كسي كه گل باغ خدا را بوييده ، رايحه ي خلاقيت را با خود دارد . مرد خدا شيوه ي ديگري براي زندگي   نمي شناسد ، مگر شيوه ي زندگي خلاقانه را . مرد خدا ، واله و حيران زيبايي هاي عالم است . مرد خدا ، بحر بيكران آفرينش هنري است . مرد خدا ، بي سحاب مي بارد . مرد خدا ، مي داند ، اما فقيه كتاب نيست . مرد خدا ، فراسوي كفر و دين است و از مرتبه خطا و صواب گذشته است . زندگي براي او چيزي نيست ، مگر آفرينش مدام . او بدين سان به خداوندي تخلق مي جويد كه در هر آن ، مشغول آفريدن است . منظور من از آفرينندگي ، آن نيست كه او لزوما بايد نقاش و يا موسيقي دان و يا شاعر باشد ، بلكه آن است كه در همه ي كارها بهره اي از اصالت ، معنا ، خلاقيت و الهام وجود دارد . او در تمامي كارهاي خود عنصري را از فراسو و امر متعالي وارد مي كند .

قرن هاست كه دين در محاق عدم آفرينش گري افتاده . از راهبان توقعي نمي رفته كه چيزي بيافرينند؛ بالعكس ، از آنها توقع داشته اند كه خلاق نباشند . خلاقيت و غوطه خوردن در شور و شعر و شعور ، در شان آنها نبوده است . آنها هر چه مرده تر ، محترم تر و آقاتر !

ما هنوز زندگي را محترم نشمرده ايم ، ما هنوز آدمهاي زنده را محترم نشمرده ايم . ما تقديس گران مرگ بوده ايم . آيين هاي ما هم چيزي جز گريز از زندگي نبوده اند ؛ آنها به تمامي ، اعتزال بوده اند ؛ ستايش گران زبوني و ترس .

حلقه سلوك ما ، با گريز و خمودگي بيگانه است ، سخت كوشي و گرفتن آب از سنگ ، مرام ماست . ما از دنيا رو نمي گردانيم ، بلكه به استقبال دنيا مي رويم . كسي كه قدم در راه پرماجراي سلوك مي گذارد، تب و تاب خلاقانه زيستن را انتخاب كرده است . او همچون جوي آب و مانند  كهكشان و با سيمايي چو آيينه بي رنگ و بي غبار ، مستانه به گريبان مرغزار زندگي مي رود . او بايد خود را بيان كند و به ثبت برساند ، زيرا اگر خود را تماما بيان نكند ، زندگي را به طور كامل تجربه نكرده است . راه ديگري براي تجربه زندگي وجود ندارد : براي تجربه ناب زندگي يك راه وجود دارد و آن هم بيان خلاقانه زندگي است . هيچ چيز را نبايد مضايقه كرد و براي خود نگه داشت . همه چيز را بايد با خود برداشت و بي تاب و تندو تيز و جگر سوز و بي قرار ، برد و به درياي زندگي ريخت . خلاقيت ، يعني هر زمان از كهنه گذشتن و به تازه رسيدن . وقتي خود را دريغ نمي كني وقتي مستانه و بي قرار ، به هيچ حساب و كتابي و بي هيچ چشمداشت ، خود را به دل درياي زندگي مي ريزي ، درياي زندگي نيز آغوش خود را به رويت مي گشايد و گوهر يگانگي و وصال به دامانت مي گذارد . اين گونه است كه حقيقت ناب زندگي تو تحقق مي يابد .

زندگي به آدمهاي گريزان و منزوي تعلق ندارد ، زندگي از آن آدمهاي خلاق و ماجراجوست . زندگي ، شعله زاد است همچون سمند . زندگي از آن كسي نيست كه از زندگي مي ترسد ، بلكه از آن كسي است كه به آن عشق مي ورزد و براي عشق خود ، خطر نيز مي كند . بنابراين ، كسي كه به زندگي عشق مي ورزد ، دوست دارد گردنبندي از جنس زيبايي بر گردن معشوق خويش بياويزد و بدين سان زندگي را زيباتر و سرشار تر به تماشا بنشيند و به تماشا بگذارد . 

گفتار های دونالد والترز خیلی کوتاه است گاهی به یک خط هم نميرسد.

اما اگر هر يک از آنها را برای چند بار در روز بخوانيد اثر عميقي در روح شما خواهد داشت.

هر گفتار براي يک روز است .يکي از روزهاي زندگي شما که با تکرار این جملات و ورود مفهمومشان به ضمير ناخود آگاه شما خيلی زيبا تر خواهد شد .

در هر حالي که هستيد به خصوص پيش از خواب يکی از گفتار ها را تکرار کنيد .ابتدا با صداي بلند و کم کم به شکل زمزمه .

آري به همين سادگي...

من كه از بازترين پنجره با مردم
اين ناحيه صحبت كردم .
حرفي از جنس زمان نشنيدم .
هيچ چشمي عاشقانه به زمين خيره نبود .
كسي از ديدن يك باغچه مجذوب نشد ...
"شاعري ديدم
هنگام خطاب
به گل سوسن مي گفت : شما"
شايد نمرده باشد ... ، شايد نگاه كنيد ! آنجاست . صداي سرفه اش از كنج باغ مي آيد . دارد كنار "اطلسي" تازه را مي پويد . اسم تمامي گلهاي باغ را مي داند . با جوي هاي آب "گلستانه" آشناست .
نگاه كنيد ، حالا نشسته است .ساقه ي ياسمني را رنگ مي زنند . ديروز ، طرحي از ساقه هاي بيد را مكرر در مكرر كشيده است ديشب ، شعري براي ماه گفته است . شعري براي آسمان كوير ، شعري براي مهرباني ، شعري براي تو .
نگاه كنيد حالا در سايه ي خنك ديوار كاهگلي راه مي رود . با قامتي خميده راه ميرود . حضور گلها را ، حضور باغ را ، حضور خاك را ، حس مي كند . كنار قامت "تبريزي" ، به آواز غمناك جيرجيرك گوش مي دهد . به صداي جوشش آب در چشمه دل مي سپارد . مي گويد : "من نديدم دو صنوبر را با هم دشمن" .
كنار پنجره يي ، يك پرنده با حنجره يي زخمي مي سرايد : "قايقي خواهم ساخت ... دور خواهم شد" . اما همه كس مي داند . كه پرنده باز مي گردد . باز مي خواند . پشت يك پنجره ، با حنجره يي زخمي .
ديروز ، بيد را مي بردند ، سرو را مي بردند ، سايه را مي بردند ، شاخه را مي بردند ، ميوه را مي بردند باغ را مي بردند . در نسيم خنك عصر ، "چه كسي بود صدا زد : سهراب" ؟ ...
"چه كسي بود صدا زد : سهراب" ؟ ، بي گمان ... "روشني ، من ، گل ، آب" ... "در گلستانه چه بوي علفي مي آمد" ، وقتي باغ را مي بردند .
نگاه كنيد ، آنجاست : "لاي گل هاي حياط" ، پشت گل هاي "حيات" ، هنوز آنجاست . رقم مي زند : اميد را ، عشق را ، زيبايي را . هنوز اوست كه دارد مي سرايد : "بو كنيم اطلسي تازه ي بيمارستان را" ... ، "بد نگوئيم به مهتاب اگر تب داريم" .
صداي پاي آب ، از اعماق باغ مي آيد . از پشت پرچين ، صداي پاي عرفان مي آيد صدايي كه دور مي شود اما رفتني نيست . صدا هميشه مي آيد . اگر ما نمي شنويم ، عيب از گوش هاي ماست .
هنوز در كوچه سار شب ، صداي پاي تو مي آيد .
صداي آشناي تو مي آيد . هر وزني دارد ديوار زمان كه از آن چهره ي تو پيداست" . هنوز مي توان پنداشت كه "خواهي آمد ، گل ياسي به گدا خواهي داد ، زن زيباي جذامي را گوشواري ديگر خواهي بخشيد ، كور را خواهي گفت : چه تماشا دارد باغ" .
... هنوز دارد مي آيد و مي گويد : "دوره گردي خواهم شد ، كوچه ها را خواهم گشت ، جار خواهم زد . آي شبنم ، شبنم ، شبنم ، رهگذاري خواهد گفت : راستي را ، شب تاريكي است . كهكشاني خواهم دادش . روي پل دختركي بي پاست ، دب اكبر را بر گردن او خواهم آويخت . هر چه دشنام از لب ها خواهم برچيد . هر چه ديوار از جا خواهم بركند . رهزنان را خواهم گفت: كارواني آمد . بارش لبخند" .
انگار همين حالا بود كه گفت : "من از هجوم حقيقت به خاك افتادم" .
نگاه كنيد ، آنجاست . دارد از شاخه ي نور بالا مي رود . دست دراز مي كند . از خوشه ي عرفان چيزي مي چيند . پائين مي آيد بي صدا ، آرام و مهربان در باغ فلسفه گردش مي كند . مي رود "تا ته كوچه ي شك" اما بر مي گردد .
نگاه كنيد ، چه با احترام به طبيعت مي نگرد . قدر و حرمت هر چيزي را مي داند . او همان شاعري است كه هنگام خطاب به گل سوسن مي گويد : "شما" .

·   فرصت لذت بردن از خوشي هايت را به بعد موکول نکن.

·   اشتباهاتت را بپذير.

·   حداقل سالي يک بار طلوع آفتاب را تماشا کن.

·   براي هر مناسبت کوچکي جشن بگير.

·   شکست را به راحتي بپذير و وقتي پيروز شدي فخرفروشي نکن.

·   عادت کن هميشه حتي زماني که ناراحت هستي خودت را سرحال نشان دهي.

·   وقتي با کار سختي رو به رو شدي به خودت تلقين کن که ؛ شکست غيرممکن است.

·   سعي کن زندگي همواره برايت پيام داشته باشد.

·   کوچکترين پيشرفت ها را هم موفقيت بدان.

·   آرام صحبت کن اما در فکر کردن سريع باش.

·   مشکلات را ؛ به عنوان نوعي مبارزه طلبي در نظر بگير.

·   اعتماد به نفس داشته باش و خود را کوچک مشمار.

·   براي داشتن يک روز خوب ، به فردا فکر نکن.

·   هرچند وقت يکبار يک عادت ناپسند خود را ترک کن.

·   به خاطر داشته باش که هميشه حق انتخاب با توست.

·   ديگران را تحسين کن و از شادي آنها لذت ببر.

·   آرام باش و از زمان حال لذت ببر. زيرا بقيه عمرت را براي ادامه زندگي در اختيار داري.

عفاف گفت :مرا با برگ درختان زيتون مستور داريد

 چقدر ساده  و زيباست  آرميدن  تو

و کودکانه  به  دنبال من دويدن  تو

 عجيب نيست اگربرصليب عيسي هم

 دوباره زنده شود از دمي دميدن تو

 شراب من! کسي انگار  گفت  بنشينم 

به انتظار چهل روز تا  رسيدن  تو

 براي من که به خوابي عميق محتاجم 

 شبيه آب ضروريست سر کشيدن تو